2/19/17

Rexhep Shahu:Letër speciale nga Tirana

Rexhep Shahu
Oratorët që munguan në protestën e 18 shkurtit të PD në Bulevardin e Mbretit
Aty në protestën e djeshme gjigante të 18 shkurtit 2017 nuk foli asnjë skllav modern i Shqipërisë së sotme. Asnjë i përbuzur, asnjë i tallur, asnjë i goditur, i shkatëruar nga kjo qeveri. Aty nuk foli asnjë i burgosur për faturë banale energjie elektrike, asnjë familjar i ndonjë të varuri apo të vdekuri në burg për megallomani qeveritare, asnjë i burgosur si kavie qeveritare, asnjë individ që i është hedhë në erë me tritol shtëpia për teka e pordhë qeverie, asnjë i dëbuar prej pune dhe i dënuar me uri, aty nuk foli asnjë intelektual i dhunuar e kërcënuar nga kjo qeveri, i poshtruar me shpërfillje, me heshtje, me lënie pa rrogë e bukë. Aty nuk foli asnjë prind plak i braktisur se qeveria jonë fenomenale i ka punësuar të rijtë shqiptarë si lypsa e kërkues mëshire nëpër Europë duke lënë prindërit të braktisur se nuk ka punë këtu në atdhe. Aty nuk foli asnjë skllave moderne fasonesh që paguhet me 100 euro dhe detyrohet të jetë mirënjohëse ndaj qeverisë edhe për këtë 100 euro. Asnjë kallcenterist që diploma universitare i vlen vetëm për këtë punë dhe duhet të jetë falenderues kësaj qeverie që lejon kallcentra në Shqipëri. Aty nuk foli asnjë fermer shqiptar që mbjell fidane për mollë e i dalin dardhë, që mbjell fara shalqini e i dalin kunguj, që mbjell fara domate a kastraveci edhe i mbin në arë koka e ministrit mashtrues. Aty nuk u thirr në skenë të fliste asnjë kryefamiljar që nuk gjen punë, që s’merr ndihmë ekonomike, që merr ndihmë ekonomike, që ka fëmijët në shkollë dhe nuk i mjaftojnë lekët as për bukën thatë. Aty nuk u thirr të tregonte odisenë e spitalit asnjë i sëmurë apo një që ka provuar spitalin, ndërsa llomotitet përditë me leje nga folës të shtirur për shendetësi falas  e koncensione shëndetësore. Aty nuk u thirr të fliste asnjë i sëmurë që është i shtruar dhe ka krevatin në koridore të spitalit. Aty nuk u thirr të fliste asnjë emigrant që ka bërë turizmin poshtrues të emigrantit që ka provuar endjet poshtruese nëpër Europë, kthimin zhgënjyes në atdhe dhe zgërdhirjen qeveritare. Aty nuk u thirr të rrëfente asnjë tifoz i fyer futbolli, të rrëfente se si kryeministri ynë kaçurrel ia shet ndeshjen e futbollit Serbisë. Aty nuk u thirr asnjë diplomat a politikan të fliste për turizmin patriotik tallava të Edi Ramës në Serbi si dalëzotës i paautorizuar i Kosovës.
E dimë tashmë të gjithë se është keq, po si i bëhet të delet prej kësaj të keqe, si të shpëtojmë. Nuk e dimë sa do të jetë rroga më e ulët, taksa më e lartë, sa do të kushtojë dinjiteti nuk e dimë.
Edhe ata që e sollën këtë të keqen e sotme, janë bindur se kjo e keqe është më e keqe se e deshën ata të kqijtë, është më e keqe se e keqja e djeshme dhe duan ta heqin, por nuk dinë se si.
Kush na prin drejt së mirës. Kujt ti besojmë. Kush na ofron besim e shpresë.
Sfiluesit e sfilueset e djeshme të protestës së 18 shkurtit që sfidonin njëri – tjetrin me veshje e parfume nuk ngjallin besimin e askujt përkundrazi  fitojnë neverinë e të gjithëve. Pse dalin të tillët në protesta, pse e shëmtojnë protestën, çfarë e dinë protestën.
Kur shoh në podiume e në krye të turmave, në ekrane si mentarë ata që vidhnin dje, vidhnin pak, por vidhnin, ata që na skapitnin me pështymë, ata që e kishin moto të jetës e punës së tyre që për 4 vjet në pushtet duhet të sigurosh të ardhurat minimalisht për 8 vjet në opozitë, që të mos kesh nevojë të punosh, ose duhet të vdesësh se nuk je i aftë as për veten as për shoqërinë... kur shoh të tillë që duan të na marrin për dore, të na drejtojnë nesër, të privatizojnë protestën sot, të shpallen liderë që sot, nuk të bëhet të jetosh asnjë sekondë këtu.
Fjalimet e djeshme të oratorëve në protestë nuk ishin për dje, nuk ishin për atë protestë, nuk ishin për ato njerëz që kishin mbushë sheshin.
Sejcili kalit të vet, kështu mu duk dje, sejcili dajres së vet, sejcili qejfit të vet, sejcili kërkesën e vet, kështu mu duk dje në protestën madhështore të thirrur nga Partia Demokratike.
Me aq shumë kuaj nuk garohet, aq shumë kuajve s’ka kush u rri mbi kurriz pa shalë. Me aq shumë kërkesa nuk arrihet asnjë, nëse ngulet këmbë në një kërkesë dhe nëse bëhet qëndresë plotësohet. Por nuk është koha të shpallë kush të dojë dëshirën e tij dhe ta artikulojë si kusht ndaj qeverisë.
Gara për spikatje nuk ka pse bëhet para atyre burrave e grave që u derdhën dje në shesh. Nuk është garë në studio te Adi Krasta kush reciton më bukur. Dhe nëse duhet thënë, e them, asnjë nuk recitoi bukur sipas mendjes e shijes time.
Fjalimet e djeshme veç fjalimit të Bashës që duhet domosdo të lexohet me diksionin e timbrin e Bashës, ishin fjalime inaugurale apo fjalime gare për poste qeveritare të neserme.
Fjalimet e djeshme të oratorëve në protestë nuk ishin për dje, nuk ishin për atë protestë, nuk ishin për ato njerëz që kishin mbushë sheshin.
Oratorët e djeshëm argatë të z. Basha nuk folën asgjë lidhur me opozitarizmin e 3 viteve të shkuara, me kauzat e humbura, me qëndresat e parealizuara. A ka patur opozitë këto tre vite, a ka bërë mëkate kjo qeveri. Veç talljes së Ramës me shqiptarët që patën deshirë të gënjehen e të mashtrohen dhe që janë të lirë të besojnë mashtrimet e Edi Ramës sa herë të duan, që kanë në dorë ta mbajnë në pushtet Edi Ramën sa Enver Hoxhën, a duhej të artikulohej aksioni opozitar i ndjekur, a duheshin artikuluar mëkatet e qeverisë.
Apo funksionon melodia e njohur, nuk është edhe aq keq kur je në opozitë dhe nuk i ke keq punët përsonale me qeverinë…
Në fjalimet e oratorëve përveç lutjeve e përgjërimeve për vëmendje dhe deshpërimit se nuk fituan vemendje, nuk u shfaq askund siguria se ata janë ministrirat e nesërm, se ata janë shefat e nesërm të shtetit të ri. Z. Basha duhet t’ua jepte këtë siguri e garanci e të mos detyroheshin ata të piskitnin.
Qytetarët që mbushën ding bulevardin dje filluan të binden se PD është tashmë dalëzotëse e tyre.

Reshat Badallaj-Zhuriani :Ç'më duheni ju tani?




Ç´më duheni ju tani!?


Dikur kemi ngrënë bukë e kripë bashkë në sofër,
Në bjeshkë të shtruar në gur.
Kemi bërë edhe sevda në ahenge
me lahutë dëgjonim këngët e Kreshnikve 
dhe "trimëri" keni shitur të dehur, tapë fare.

Kohët u trazuan, mua më lidhën ne pranga hekuri
si dikur Herkulin...
‘Do e dënojnë me vdekje’, përhapën lajmin gjaksorët
dhe spiunët...
Ikët përtej skërkave të dhive dhe nuk nxorrët kokë fare
Deri sa të perëndonte dielli.
-“Jo, nuk e njohim dhe s´kemi ngrënë buke bashkë,
as kripë dhe raki s´kemi ngritur për dolli”-kishit thënë!
Nuk më çuat as fjalë  dhe menduat se do të vdes atje,
kishit ndrruar udhë kur me nënën e babën tim
ishit  takuar ballë për ballë.
Nga frika se mos bisedonim me dushmanët.
Nëna, në burg më tha:"Ikën shokët e tu dhe nuk më folën,
në "Shatërvan" i pash. Po nëna nuk u mërzita!"
Jo, nënë! Nuk kanë qenë ata as shok as miq, jo të mite jo…!
Ishin dilbera të ahengeve dhe rakisë.
“Or birë, bukë te çerepit dhe saçit i kam dhene dhe sofer i kam shtruar me duart e mia, si vallë i harruan!?
Ishin kobzi dhe kobzitë të tillë mbetën,
bredhin rrugëve si langonjtë e paudhë
të palarë e të pakrehur,
këndojnë qyqet mbi lisat e tyre.
Këngën e trishtë e dëgjojnë për cdo ditë
dhe kujtojnë hilen që kishin në shpirt.
Tani, ehu  tani!
Lavdrojnë në qiell trimërinë dhe veprimtarinë time
vrapojnë si laviret pas hamshorve dhe delet pas kripës!
Sa keq, sa turp!
Nuk kthehem dot te frikacaket e pijanecët,
ç´me duheni ju tani, more të mjerë, more zuzarë!
Nuk mund t´i kërkoni falje babës dhe nënës së "dushmanit",
Ata kanë ikur përgjithmonë dhe janë ‘rehat’ atje,
mos u afroni pranë varreve se nuk ju shohin surratin,
mos kaloni aty pari se i trazoni eshtrat dhe haram ja bëjnë bukën dhe kripën!
-Po mua ,përse më kërkoni, më shkruani, më telefononi!?
Ç´më duheni ju tani more dabiç,more shushunja!?
Kur isha i lidhur me zinxhirë dhe kërkonin të më pushkatonin;
ju ikët dhe thatë se nuk e njohim,as bukë e kripë
nuk kemi ngrënë bashkë…
Ç´më duheni ju tani more kodosha,more qelbësira!?
Dredhuat rrugë si kurvat, për të mos folur me babën e dushmanit!
As fjalë në hapsane nuk më çuat, nga frik…
Ju bisht qeni keni për të mbetur
E ç´më duheni ju tani more langaraqa, more derdimena, more karagjoza!?
Perëndia vendosi:do te marrë mijëra euro, që vuajta në birucë,
pa jorgan e pa dyshek.
Nje kockë do ja jap, ;pa dyzen ahengu!!!
Rrugët i kemi të ndara përgjithmonë, për bukë e kripë…
nuk ju lë të vdisni urie, por, kurrë më për sallamadi, për raki rrushi e mish derri jo se jo!
Kam vendosur t´ju fali, por JO më të ulemi
bashkë në sofër dhe as në botën tjetër mos u takofshim!
Ç´më duheni ju tani...?
Vallë ç’më duheni ; o ‘zuzarë’ !


Reshat Badallaj, dimër 2017

Safet Hasani: Historia tragjike e familjes Selatin Gërxhaliut

Nga Safet Hasani


Kur do të vije në vend drejtësia të arrestohen kriminelët që kryen krime kundër njerëzimit mbi familjet shqiptare

Do të ishte një punim i gjymtë të shkruash historinë dhe tragjedinë e shqiptarëve në Vushtrri, për dëshmorët, martirët, viktimat civile, për masakrat e shumta, e të mos përmendësh Selatin Gërxhaliun, Anateun e Shqipërisë Natyrale, qëndresën e pathyeshme, shtyllën e humanizmit duke furnizuar mijëra të zhvendosur, i cili nuk kurseu as jetën dhe familjen e tij për çështje kombëtare.....”

Safet Hasani
Sa herë afrohet maji i bekuar me natyrën gjallëruese dhe kur malet marrin frymë lirshëm, brezat shqiptar, kudo qofshin, përherë sjellin në kujtesë ato ditë gjëmimtare të vitit 1999. Ato janë ndër ngjarjet të paharruara në histori, kur populli shqiptar, 14 vjet më parë, u ballafaqua me një akt të pashembullt e të papërsëritshëm, çnjerëzisht të paparamenduar, makabritetin më të rënd që njehë historia e kohës së re. Viti 1999 respektivisht mëngjesi i 31 majit 1999 do të jetë një ditë, datë dhe vit i pashlyeshëm për vushtrriasit në veçanti dhe mbarë Kosovën popullin shqiptar në përgjithësi, meqë në një sulm të përgatitur nga forcat policore-paramilitare serbe kryen aktin më makabër duke masakruar tërë familjen 13 anëtarësh të Selatin dhe Nexhmedin Gërxhaliut në fshatin Studime të Vushtrrisë.
Vështrim i shkurtër i familje Gërxhaliu
Kush ishte Xhelil Gërxhaliu?
Familja Gërxhaliu shquhej për patriotizëm dhe humanizëm. Xhelil Gërxhaliu, ishte njeri i matur, trim dhe burrë i fjalës dhe besës. Që kur hordhitë serbe kishin mësy politikave raciste ndaj shqiptarëve në Drenicë, Çyqavicë, Shalë, Rrafshin e Kosovës e gjetiu, Xhelili ishte radhitur në forcat kryengritëse për t’i dal në ndihmë popullit dhe për ta mbrojtur vendin nga serbët çetnik të ardhur nga Serbia. Xhelili, në ato kohë të vështire që kalonte populli shqiptar kishte arritur të shkollohet dhe të ketë një përgatitje të lartë arsimi, dhe si i ri u inkuadrua në organizatat për çlirimin e vendit të cilën ia imponuan rrethanat dhe padrejtësitë e regjimeve pushtuese serbe. Para Luftës së Dytë Botëror, shpesh herë u konfrontua me xhandarë dhe ushtarak të regjimit së Jugosllavisë borgjeze. 
Me fillimin e LDB-re shumë njerëz, në mesin e tyre edhe shumë shqiptar, u bashkuan aradheve komuniste-partizane për të luftuar pushtuesin gjerman. Xhelili, komunizmin asnjëherë nuk e pranoi si ideologji që do të zgjidhte çështjen shqiptare, dhe kështu fillimisht ai rreshtohet në radhët e armatosura të Ballit Kombëtar. Në fundvitin 1943 shtoi aktivitetin e tij ushtarak dhe iu bashkua brigadës së Shaban Polluzhës deri në përfundimin e LDB-re. Mori pjesë në shumë luftëra dhe beteja që u zhvilluan anembanë trojeve shqiptare dhe më gjerë, si në; Drenicë, Llap, Çyqavicë, Shalë, Merdar gjerë në Sanxhakun e Pazarit të Ri. Me 22 shkurt 1945 kur shuhej brigada e Shaban Polluzhës, Xhelili me shumë shok tjerë kthehen në familje. Disa muaj qëndrojnë duke u strehuar nëpër male dhe pas një “amnistie” të dhënë nga regjimi i atëhershëm jugosllav, ata kthehen në shtëpitë e tyre për të filluar jetën normale. Por ajo amnisti ishte vetëm një mashtrim, atyre asnjëherë nuk iu ndalën torturat dhe presioni. Pas një kohe të shkurtër, pushteti i atëhershëm serbo-komunist e kishte arrestuar disa herë duke mbajtur në kazamatet serbe për një kohë të gjatë. Ndër ditët më të rënda në burgjet serbe i kishte kaluar në burgun e Mitrovicës dhe në Vushtrri, në stacionin e vjetër të policisë që ishte mbi kalanë e qytetit. Edhe se u torturua dhe u keqtrajtua në mënyrën më mizore, ai asnjëherë nuk i zbulojë shokët dhe bashkëluftëtarët e tij. Trimërinë dhe qëndrimin burrëror të Xhelilit e përshkruajnë shumë bashkëkohës të tij, dhe bashkëluftëtar që kishin shërbyer së bashku. Pas përfundimin e LDB-re familjen Gërxhaliu do të përcjellin ditë të vështira dhe shumë të rënda. Xhelili u martua, me Sala Aliun nga Pantina e Vushtrrisë ku patën shtatë fëmijë; Hasimën, Hafijën, Selatinin, Sytkijen, Sanijen, Salihen, Nexhmedinin dhe Gjylen.

Xhemajl Gerxhaliu

Historia patriotike e Xhelilit, bënë që Familja e Gërxhaliu të ishte në sy të armikut, ku vuajtjet dhe persekutimet do t’i përcjellin edhe pasardhësit tjerë, posaçërisht djalin e madh të Xhelilit Selatini, një burrë i shkathët dhe besnik.
Selatin Gërxhaliu
Selatin Gërxhaliu (djali i madh i Xhelilit), kryefamiljari i kësaj familje, jetoj dhe veproj në një periudhë sa të lavdishme aq edhe të hidhur. Për tërë qenësinë e tij patriotike dhe kombëtare tregojnë të bëmat humane, të cilit e gjallëruan në ndjenjat dhe krenarinë kombëtare. U lind në fshatin Studime të Vushtrrisë me 23 prill 1950 në një familje me traditë atdhetare. Selatini që në rininë e tij të hershme shquhej me një talent dhe dhunti të rrallë për gatishmëri dhe guxim në çdo detyrë që kërkohej ndaj atdheut. 
Selatini shkollën fillore e kreu në Vushtrri, gjerë sa të mesmen xehetarë-metalurgjik në Mitrovicë. Edhe se i përfundoj mësimet me sukses të shkëlqyer, ai asnjëherë nuk mundi të punësohej në punë shteti. Dhe kështu, duke qenë në vëzhgim në çdo lëvizje nga njerëz të regjimit të ndikuar nga UDB-ja, u detyrua të punoj punë të rënda fizike për të mbijetuar dhe mbajtur familjen, duke mos ia shtrij dorën askujt. Kriza e rënd që kishte kapluar vendin, dhe duke u mërzitur nga situata e krijuar nga përndjekjet e njëpasnjëshme, detyrohet, pa vullnetin e tij, të marr rrugën e mërgimit. Për një kohë të gjatë punoj në Kroaci, Bosnje-Hercegovinë, Austri, Gjermani, Itali dhe vende tjera të Evropës. Gjatë viteve 80-ta, kur situata në Kosovë filloj të rëndohej akoma më shumë, dhe se filluan të organizohen njerëz për lirin e popullit shqiptar, Selatini kthehet nga mërgimi dhe radhitet në ato rrjedha duke i dalë në ndihmë popullit shqiptar, dhe marr pjesë aktive në demonstratat e vitit 1981. Me 1982 martohet me Fixhirije Veselin nga Bajska e Vushtrrisë, ku do të lindin shtatë fëmijë; Shabanin, Shahinin, Muharremin, Mexhitin, Abdyrrahimin, Sebahudinin dhe vajzën e vetme Myberan.

Seladini i masakruar

Për Selatinin pushteti serbo-jugosllav që operonte mbi Kosovë ishte pushtet i huajë. Pas shembjes së komunizmit më 1989-90 dhe heqjes së autonomisë nga Serbia, filluan të organizoheshin lëvizje dhe grupe të ndryshme kombëtare që kundërshtonin politikat diktatoriale serbe. Duke qenë në vëzhgim të përhershëm nga regjimi serb, Nexhmedini (vëllai u Selatinit) detyrohet të mërgoj në Gjermani për tu kujdesur për familjen. 
Në pranverën e vitit 1998, pas vrasje së familjes së Adem Jasharit në Prekaz, Selatini radhitet në radhët e UÇK-së në territorin e rrethit të Vushtrrisë. Fillimisht, do të bashkohet me Ferki Aliun (Ferra), që ishin nip dhe dajë. Roli i tij ushtarak në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës ishte caktuar në sektorin e logjistikës. Që për një kohë Selatini do të bëhet protagonisti kryesor në logjistikë dhe do t’i caktohej detyra për furnizim, si; me armatim, municion, barna, ushqim, veshmbathje, bartjen e të plagosurve, të sëmur, etj.., si për ushtarët e UÇK-së ashtu edhe për civilët e shpërngulur gjithandej. Ai shkriu tërë forcën e tij në veprimtarinë ushtarake dhe humane për të mbështetur luftën e shenjtë të UÇK-së dhe për t’iu ndihmuar popullatës civile. Fillimisht në pranverën e vitit 1998 Selatini shërbeu në brigadën 142, dhe pas betejës së shtatorit kalon në brigadën 141 “Meh Uka” në ZOSH-së. Gjatë tërë kohës së luftës Selatinin e gjejmë edhe në Zonat tjera të luftimeve, si në, Drenicë, Llap, Dukagjin, e gjetiu. Aktiviteti i tij kombëtar dhe patriotik bënë që prapë kjo familje të bije në sy të armikut dhe të jetë shënjestër e forcave serbe. Pushteti serbo-Jugosllav, kërkonte me çdo kusht ta fuste në dorë Selatin Gërxhaliun. Duke përcjell në çdo lëvizje veprimtarinë e tij në çështjen kombëtare, kjo bënë që forcat serbe të përqendrohen në likuidimin e tij fizik.
Vendosja e serbëve në fshatin Studime pas bombardimeve të NATO-s
Pas fillimit të fushatës së bombardimeve të NATO-s, gjegjësisht datën 24 mars 1999, ushtarët, polic dhe paramilitar serb i dëbuan qytetarët shqiptar në lagjet e qytetit të Vushtrrisë dhe të Studime të Ulët duke u vendos nëpër shumë shtëpi të shqiptarëve gjithandej. Në Studime të Ulët, në lagjen Gërxhaliu, i dëbojnë të gjithë banorët dhe i detyrojnë të shkojnë tërë lagjja në Vushtrri “Te Varrezat e Qytetit”, ku ishin të mbledhur me mijëra njerëz. Selatini së bashku me familje largohet për një kohë nga shtëpia duke u strehuar në shtëpinë e kushëririt të tij Bel Gërxhaliut. Disa ditë qëndron në shtëpinë e kushëririt të tij, Belit. Serbët duke i dëbuar shqiptarët nga shtëpitë e tyre, shumë shtëpive, pasi i plaçkitnin i dogjën. Forcat serbe për çdo ditë plaçkitnin dhe digjnin shtëpi në fshatin Studime dhe në lagjet tjera të Vushtrrisë. Përsëri në mënyrë të organizuar, me datën 13 prill 1999, forcat të mëdha policore, ushtarake, paramilitare serbe i dëbuan tërë lagjen në Studime të Ulët, por kësaj radhe nuk i lejuan asnjë nga familjarët të shkonin në qytet, por i detyrojnë nën plumba të largoheshin lumit përpjetë. Lumi ishte i stërmbushur, si në çdo pranverë lumi ishte i stërmbushur. Qytetarët detyroheshin të kalonin nëpër lum që të bije deri në fyt, vetëm të shpëtojnë nga hordhitë serbe. E duke kaluar nëpër lumin me ujë, i granatonin popullatën lumit përpjetë nga pika serbe që ishin të pozicionuar te “Kodra e Rashicëve”. Serbët kur u dëbuan kësaj here dogjën 60% të shtëpive të shqiptarëve në Studime të ulët. Fillimisht kishin filluar në shtëpitë e disa familjeve Saraqi, duke u ngritur përpjetë. Gjithë lagja e Studimës së Ulët duhej të ecte vetëm nëpër lumë, pa guxuar të dalin as poshtë as lartë. Kishte gra fëmijë, pleq, të sëmur që duhej të kalonin nëpër lumë.
Vrasja e Shahin Gërxhaliut, djalit të Selatinit
Që nga data 24 marsi 1999, situata në vend ishte tejet e rënd dhe shumë e tensionuar. Lëvizjet e njerëzve ishin tejet të kufizuara. Me datë 28 mars 1999, ishte një ditë feste e bajramit. Shahini (djali i Selatin Gërxhaliut), kishte qenë në Vushtrri te halla e tij. Kishte marr gjësende për të shkuar tek familja e tij të festojnë këtë festë së bashku me familje. Me Shahinin ishte gruaja e mixhës, Sofija (gruaja e Nexhmedinit). Në duar mbante gjësende që kishin blerë për festën e Bajramit, dhe në krahun tjetër kishte çantën me libra në krah. Kur afrohen afër Urës së Hekurit, te Dallkajt në Vushtrri, në dy pjesët e rrugës ishin vendosur policët serb dhe kishin bllokuar rrugën dhe nuk kish kah të shkonin më. Njëri polic e thirr Shahinin, dhe posa afrohet, njëri nga policët e qëllon me armë dhe plagës për vdekje. Serbët që qëlluan Shahoinin ishin të Vushtrrisë. Plagët e tij ishin të thella dhe të rënda, menjëherë shkon në vendin e ngjarjes motra medicinale Ganimete Muli dhe ia jap ndihmën e parë, mundohet t’ia shpëton jetën por ishte e kot, plagët ishin shumë të rënda, dhe pas një orë e tridhjetë minuta luftë mes jetës dhe vdekjes, Shahini ndërron jetë. Vrasja e të birit, Selatinin nuk e largon nga rruga e tij e shenjtë për të kontribuar në çështjen kombëtare. Ishte një humbje e madhe për të, por ai dinte se ishte koha që duhej të përqendrohej në ndihmën e atyre njerëzve që nuk kishin mbështetje dhe ishin “refugjat në shtëpitë e veta!...”.

Djali i dytë i Selatinit

Sulmi me 1 maj 1999 mbi Selatin Gërxhaliun
Selatini vështronte me kujdes të veçantë situatën e rënduar në qytetin e Vushtrrisë. Popullata e zhvendosur gjithandej nëpër fshatra, kryesisht pjesës verilindore të Vushtrrisë, ishin të uritur, pa ngrënë dhe pa pi. Selatini për t’iu dal në ndihmë të zhvendosurve shqiptar së bashku me kushëririn e tij Belin, kishin mbushur qerren e kuajve me artikuj të ndryshëm, si, ushqim, medikamente për të plagosur, veshmbathje dhe elemente tjera të rëndësishme për jetë dhe i dërgonin për t’i shpërnda tek popullata e grumbulluar në fshatrat Sllakofc, Cecceli dhe Studime të Epërme. Në mesnatën e 30 prill dhe 1 maj Selatini kishte shpeshtuar lëvizjet e tij duke bartur pa ndërpre ushqim dhe mjete të nevojshme për njerëz të zhvendosur. Serbët nga vendi “Kodra e Rashicëve” e kishin nën vëzhgim dhe dinin veprimtarinë e Selatinin e gjuajnë me snajper dhe mitraloz për ta vrarën, por fatmirësisht shpëtojnë Selatini dhe Beli. Serbët që e gjuajnë atë natë ishin nga Gojbula dhe Miraqa. Nga gjuajtjet e serbëve Selatinit ia vrasin kalin e tij, që atë ditë kishte në karrocë ushqim dhe medikamente për të plagosurit. Duke ditur rrezik që i kanosej, dhe vështirësitë që përjetonin popullata e paarmatosur, gjendja e rënd e të plagosurve vendosi që me bartëse krahu t’i dërgojë ato medikamente në ambulancën në Studime të Epërme. 


Djali i Selatinit

Me 2 maj, në ditën fatzeze të popullit shqiptar në Vushtrri, Selatini nuk do t’iu bije në dorë serbëve, atyre që bënë vrasjen e mbi njëqind shqiptarëve civil të paarmatosur. Beli ishte plagosur në “natën e Bartolemeut” në Studime. Selatini nuk donte që Beli të mbetej vetëm në shtëpi. Me shkatërrimin e shumë shtëpive të fshatit në Studime, Selatini dhe Beli vendosin të kthehen në shtëpitë e veta. Ishte një pasiguri, pasi serbët ishin akoma në magazinat e Çyqavicës në Studime të Ulët në lagjen e Gërxhalive, por s’kishin ku t’i strehonin familjet.
Fshatarët nga fshati Studime e Epërme, rreth orës 0400 të mëngjesit të datës 31.05.1999, i kanë shqetësuar dhe frikësuar dy detonime jashtëzakonisht të fuqishme. Shpejt e kuptuan se ato ishin dy aero-bomba të NATO-s, të hedhura në kazermën e vjetër ushtarake të AJ-ve në Vushtrri. Menjëherë pas kësaj, forcat e artilerisë dhe të minahedhësve të Br. 37 Mtr., kanë filluar granatimin mbi banorët shqiptar, në ato pak familje që kishin mbetur pa u larguar. Forcat ushtarake policore serbe, që ishin të përqendruara në lagjen Rashica (Kodra e Rashicëve), dhe njësi tjera të ardhura nga MUP-i serb rrethuan shtëpinë e Selatin Gërxhaliut. Të mbledhur në një aksion të frikshëm, mbështetur nga njësiti ushtarak Br. 37. Mtr., polic të Vushtrrisë dhe serb civil nga Miraça dhe Gojbula të armatosur, që ishin nën komandën e Vuçina Janiçeviç, me disa ushtar të Br. 37 morën pjesë në aktin më makabër kundër shqiptarëve. Kështu në fshatin Studime prapë ndodh një tmerr, gjenocidi serb kreu aktin më makabër, ku vetëm në familjen Gërxhaliu vriten 13 anëtar të familjes. Ishin kryesisht serbët nga fshati Gojbule, së bashku me paramilitar e mercenar serb të tjerë, mësyn shtëpisë së Selajdin Gërxhaliut. Në mëngjesin e asaj dite të kobshme, Selatini ishte zgjuar herët si çdo ditë dhe kishte qenë në oborr të shtëpisë duke rregulluar gjë sende që ishin shkatërruar. Një grup policësh dhe paramilitarësh serb kishin marr rrugën e kobshme nëpër lagjet e Studimës. Duke qarkulluar nëpër rrugët e fshatit hyjnë në rrugën që të shpie në shtëpinë e Selatin Gërxhaliut. Kur afrohen te shtëpia shohin Selatinin në oborr të shtëpisë. Pasi i vëren nuk donë të largohej, nuk mund t’i lë familjarët vetëm. Serbët e detyrojnë që Selatini t’i ngrit duart lart dhe pastaj ia vendosin prangat. Xhemajl Gërxhaliu, kushëriri i tij, pasi i vëren serbët dhe sheh duke e lidhur Selatinin shkon në oborrin e Selatinit për të shikuar se çfarë po ndodh. Me tu afruar në oborrin e shtëpisë e arrestojnë edhe Xhemajlin, dhe e lidhin edhe atë. Të afërmit kushëri dhe fqinjët tjerë që ishin në shtëpitë e tyre përreth, kur shohin se serbët kishin hy në oborrin e Selatinit dhe se i kishin lidhur Selatinin dhe Xhemailin në oborrin e shtëpisë, fshihen dhe ikun nëpër rrugën anësore duke u larguar në drejtim të përroin prej ku nuk shiheshin nga policët serb. Të lidhur Selatini dhe Xhemajli i futin brenda në shtëpi në dhomën ku ishin fjetur grat dhe fëmijët. I marrin që të dy të lidhur këmbë e duar, për t’i shikuar të gjithë atë tmerr që kishin përgatitur ta bënin. Serbët pasi hyjnë brenda, në dhomën e fëmijëve, në prezencën e tyre, të Selajdinit dhe Xhemailit, i kishin vrarë dhe masakruar të gjithë fëmijët. Fillojnë t’ia ekzekutojnë familjen e Selatinit para syve të tij një nga një, duke filluar që nga fëmijët Safer Gërxhaliun (tetë vjeç) dhe Sebahudin Gërxhaliun (pesë vjeç). Ashtu të lidhur në këmbë e duar, duke mos mundur t’i dal në ndihmë fëmijëve të vet, duhej t’i shikonte se si i vriteshin tërë familja para syve. Fëmijët tjerë kur shikuan se do t’i vrasin të gjithë mundoheshin të fshiheshin pas anëtarëve tjerë të familjes duke menduar se do t’i dalin në ndihmë. Britma e tyre dëgjohej gjithandej, nuk kishte kush t’iu dal në ndihmë. Pasi i vranë dy fëmijët filluan t’i vrasin që të gjithë që ishin aty. Nënën e Selatinit ,Sala Gërxhaliu, 85 vjeç dhe të gjithë një nga një. Të gjithë i ekzekutuan në mënyrë mizore nuk kursyen as fëmijët. Pasi i vrasin tërë që ishin në dhomë për të zhdukur gjurmë dhe për të vënë amulli lidhur me vrasjen Selatinin, Xhemajlin dhe Shabanin i dërgojnë afër përroit dhe i vrasin që të tre.

Atë ditë u ekzekutua familja e tërë Gërxhaliu;
Sala Gërxhasliu (85 vjeçare),
Xhmajl Gërxhaliu (63 vjeçar),
Selatin Gërxhaliu (50 vjeçar),
Fexhrije Gerxhaliu (40 vjeçare),
Sofie Gërxhaliu (30 vjeçare),
Shaban S. Gërxhaliu (16 vjeçar),
Shahin Gërxhaliu (15 vjeçar), ishte vra me 28 mars 1999
Muharrem Gerxhaliu (13 vjeçar),
Mexhid Gerxhaliu (12 vjeçar),
Avdurrahman Gerxhaliu (9 vjeçar),
Mubera Gerxhaliu (6 vjeçar),
Safer Gerxhaliu (6 vjeçar) dhe
Sabahudin Gerxhaliu (5 vjeçar).

31 maj 1999, cak i ushtrisë serbe u bë familja e Selatin Gërxhaliut

Familja e tere e masakruar ne dhome.

Në mëngjesin e 31 majit 1999 krismat që u dëgjuan në oborrin e shtëpisë së Selatin Gërxhaliut tronditën banorët e lagjes Gërxhaliu. Familjet e kësaj lagje u larguan disa herë në lagjen më poshtë në drejtim të Vushtrrisë, për shkak situatës tejet të rënduar që mbretëronte ato ditë, dhe askush nuk dinte se çfarë po ndodh me ato krisma në atë mëngjes të hershëm. Por sa kishte dëgjuar britmave të fëmijëve u kishte shkuar në ndihmë djali i axhës së Selatinit, Xhemaijl Gërxhaliu, i cili në rastin kur kishte ndodhur krimi ishte qëlluar në oborrin e shtëpisë së tij. Për një kohë të shkurt krismat u ndalën. Familjet që ishin më poshtë shtëpisë së Selatinit, pasi dëgjuan krismat që vinin prej shtëpisë së Selatinit, pritnin që të vinin grat dhe fëmijët të strehoheshin tek ata!.. Lajmi i parë erdhi nga disa ushtar të UÇK-së, që kishin vërejtur përroin e përgjakur dhe kishin pa tri kufoma në përrua të fshatit dhe nuk dinin identitetin e tyre. “dini të kujt janë tri kufoma në përrua,.... një plak dhe dy të rinj”, ishin fjalët e ushtarëve që na u drejtuan. Menjëherë kuptuam se bëhej fjalë për Bacën Xhem dhe Selatinin (tregojnë Fatbardha, Salihu, dhe të pranishmit tjerë në këtë ngjarje). Salih Gërxhaliu, vëllai i Xhemailit dhe djali i axhës së Selatinit, me kunatën e vet Hyrën dhe Fixhirijen vajzën e Xhemës vendosën të shkojnë me qerre me kali tek përroi ku ishin kufomat për t’i identifikuar. Së bashku me ta shkon edhe Ismet Ademi nga fshati Skromë. Kur arritën te vendi i quajtur “Hambarët”, takuan disa ushtar të UÇK-së, të cilët i kishin tërhequr kufomat nga vendi i ngjarjes gjerë te Hambarët. Kur i identifikuan kuptojnë se ata ishin Xhemajl Gërxhaliu, Selatin Gërxhaliu dhe djali i madh i Selatinit, Shabani. Pasi i vendosin kufomat në qerre, i pyesin ushtarët “ku janë tjerët, fëmijët nëna Salë? Gjerë sa ushtarët ua kthejnë – “të gjithë ishin brenda në shtëpi?...

Djali i Selatinit i masakruar

I marrin kufomat me vete, të ngarkuara në karrocën me kali, dhe shkojnë në shtëpinë e Selatinit. Dyert e oborrit ishin të hapura, po ashtu edhe dyert e shtëpisë. Në oborrin e shtëpisë nuk dëgjohej asnjë zhurmë, Salih Gërxhaliu dhe Ismet Ademi zbresin nga karroca dhe hyn brenda për të shikuar se ku janë fëmijët që nuk dëgjohej asnjë zhurmë e vetme. Kur i shikojnë të vrarë dolën shpejt përjashta dhe iu drejtohen Hyrës dhe Fexhës “O Zot, të gjithë në një dhomë i paskan vra,...” ishte tmerr asnjë i mbijetuar, grat dhe fëmijët brenda në shtëpi, kurse Selatini, Shabani dhe Xhema në mes të fshatit në përroin e fshatit “Lumi i Gjakut”.

Djali i Selatinit

Ishte skenë tmerruese, tregojnë Gëzimja, Nexhmija dhe Sali Gërxhaliu. Dhoma ishte e thyer dhe e shkatërruar. Pasi dera ishte thyer (kishin hy me dhunë brenda) muri i dhomës brenda, ishte stërpikur me gjak, vetëm ta shikoje ishte tmerr. Fëmijët të përgjakur të mbetur mbi njëri tjetrin. Ua kishin grisur librat dhe fletoret që ishin shpërnda nëpër dhomë, e lodrat e tyre ishin copëtuar copë-copë. Trupi i tyre i njomë ishte grisur nga frika dhe tmerri sikur kishin munduar të shpëtonin. Dy fëmijët Muberaja dhe Saferi kishin mbetur të vrarë në skaj të dhomës të mbuluar me jorgan. Ishin përpjekur të iknin dhe të fshihen prej tyre atë trup të vogël. Ndërsa, në pjesën tjetër të dhomës, pran derës, i kishte mbuluar gjaku Muharremin dhe Mexhidin, pasi që të dy i kishin masakruar. Sabahudini i vogël duke kërkuar ndihmë, mbështetje, prej nënës së vet, iu kishte afruar pran saj e kishte shtrënguar me duar të njoma dhe të vogla nënën e vet, dhe ishte mbet i masakruar nën kraharorë. Tërë familja ishte vrarë dhe masakruar. Dera kishte mbetur hapur, të gjithë të mbledhur në një dhomë të shtrirë afër njëri tjetrit sikur kërkonin ndihmë nga njëri tjetri, grat të vdekura me fëmijët në gji, si nëna Fixhirija ashtu edhe Sofia (bashkëshortja e Nexhmedinit). Fëmijët duke kërkuar ndihmë nga nënat dhe duke u strehuar pas tyre.

Selatini me djal i masakruar

E para pranë derës së shtëpisë ishte nëna Salë, sikur kishte munduar t’iu dalë në ndihmë grave dhe fëmijëve që ishin brenda në dhomë kur kishin hy vrasësit serb. Fëmijët Muharremi dhe Mexhiti ishin të vrarë që kishin mbetur të mbathur me këpucë, kur kishin dëgjuar që kishin ky serbët në oborr kishin tentuar të largohen për të kërkuar ndihmë?... Myberaja dhe Abdurrahimi ishin vrarë në skajin e shtratit duke munduar të strehoheshin pranë nënës Fexhë. Të vegjlit Sabahuduni dhe Saferi kishin mbetur afër Sofijes duke munduar të kenë mburojë prej saj. Nuk ishte kursyer asnjë, kishin mbetur të shtrirë dhe përgjakur që të gjithë. Në të majtë të dhomës kishte mbetur stufa e ndezur, mbi të dy xhezve të mbushura me kafe, një enë mbushur me qumësht dhe ena me bukë të gatuar në mes të dhomës. Disa stoli ari nusërie kishin mbetur në mes të dhomës, ua kishin drejtuar vrasësve që t’i falnin së paku fëmijët, dhe t’i epej në shkëmbim jete. Por ishte e kotë vrasësit serb ishin të etur për gjak dhe të merrnin jetë jo ari dhe stoli.

Nëna dhe gruaja e Selatinit

Policët serb nuk u ndalën vetëm me kaq, ata pasi masakruan tërë familjen e Selatinit kishin marr me vete, të lidhur peng Selatinin, Shabanin (djalin e Selatinit) dhe Xhemajlin. Duke i tërhequr zvarrë, të lidhur këmbë e duar, për të humbur gjurmë, dhe për të pamundësuar identitetin e tyre kriminal, sepse këta kriminelë ishin të njohur, paramilitarë lokalë, të cilët gjatë kësaj periudhe kohore të luftës kishin vrarë, masakruar shumë shqiptarë të pafajshëm, i dërgojnë në kodrën e afërt, te “Hamari i Gumnishtes”. Aty pasi i maltretojnë, në fund i vrasin – tregon Gëzime Gërxhaliu. 
Tri kufomat e para i dërgojnë drejt tek varrezat e fshatit. Lajmi menjëherë u përhapë në tërë fshatin dhe menjëherë kishin vrapuar Fatbardha, Sabedini dhe Selvia për të siguruar një fotoaparat dhe e sollën menjëherë. Me shpejtësi i bënë fotot, pasi ishte edhe rrezik pasi ishte përhapë lajmi kudo edhe në qytetin e Vushtrrisë, dhe se policia serbe mund të vije në çdo moment. Fotografuan pa i lëvizur kufomat fare nga vendi që ishin vrarë, dhe pa prekur asgjë nga vendi i krimit. U fotografuan edhe tri kufomat tek përroi dhe filmin e fsheh Fatbardha në gji, ndërsa aparatin e hedh në ujë.

Shaban Gerxhaliu (djali i Selatinit)

Nuk voni shumë kohë dhe fshati u mbush me polic dhe ushtar serb. Kishin marr me vete mjek, ku njëra prej tyre e kishte emrin Natasha. I ngushëllonin për krimin që e kishin kryer vet ata serb. Vetëm në mbrëmje të asaj dite u lejua të bëhej varrimi nga policia serbe, u mblodhën ata fshatar që kishin mbetur dhe i varrosën familjen e tërë 12 anëtarësh të Selatin Gërxhaliut. Ishin grumbulluar të afërmit e familjes gra, fëmijë, pleq që kishin mbetur në fshat për t’i dhënë lamtumirën e fundit kësaj familje. Duke u varrosur kufomat, policët serb kishin rrethuar katër anët fshatin dhe vëzhgoheshin çdo lëvizje që të mos mbetet ndonjë dëshmi foto, filmim apo ndonjë gjësend tjetër që do ta mund të argumentonte krimin. 
Heshtja në fshatin Studime mbretëroj për disa ditë, gjerë sa forcat policore serbe, me në krye me Dragan Petroviçin, me 6 qershor 1999 në mëngjesin e hershëm hynë prapë në fshat në familjen e Muhedinit dhe marrin me dhunë Fatbardhën, Hyrën (nëna e Fatbardhës) dhe Selvijen (kushërirën e tyre) për t’i shoqëruar në vendin e krimit që kishte ndodhur me 31maj në familjen e Selatinit. Serbët kishin organizuar një skenar, kinse po e hulumtojnë rastin, a është kryer nga ushtria e vendosur në lagjen e “Rashicëve” apo nga policia e Vushtrrisë. Kur hyjnë në oborrin e shtëpisë së Selatinit, serbët mblodhën të gjitha gëzhojat e armëve që kishin mbetur gjatë vrasjes, për të mbetur ndonjë gjurmë në vendin e krimit. Pasi mblodhën të gjitha gëzhojat e municionit hymë brenda në dhomë. Era e gjakut ishte akoma e freskët dhe policët serb nga aroma jo e këndshme i mbyllnin hundët. Përball në dhomë mbi stufën për ngrohje kishte dy xhezve të mbushura me kafe kishin, buka e gatuar në enë që ishte gati për tu servuar, çdo gjë ishte ashtu siç ka ndodhur.

Sofije Gerxhaliu

Pasi përfunduan “Analizën hulumtuese”, i detyruan prapë dy vajzat dhe Hyrën e Moshuar të hipin prapë në xhip dhe të shkojnë së bashku më lartë në fshat të vendi ku ishin tri kufomat tjera, por që nga ajo natë, vendin te lumi e kishin vënë në kontroll forcat e UÇK-së por policët serb nuk e dinin. Xhipit të policisë serbe e shoqëronte një pizgauer ushtarak që vëzhgonte çdo pjesë të territorit. Kur afrohen afër lumit, pikërisht “te Hambarët” vërehen nga forcat e UÇK-së dhe goditen nga breshëri armësh. Policët serb të rebeluar shanin dhe bërtitnin dhe mezi e kthejnë veturën, gjerë sa pizgaueri mbeti në luftime në vendin te hambarët. Serbët të frikësuar i zbresin nga vetura Hyrën me dy vajzat duke i përplasur për tokë dhe largohen me vrap në drejtim të qytetit. 
Pas hyrjes së forcave të NATO-s shumë organizata ndërkombëtare për hulumtimin e krimeve të luftës shkuan në vendngjarje që panë vendngjarjen dhe gjurmët e krimit që bënë forcat serbe. Fotot që u fotografuan në vendngjarje iu dorëzuan gjyqit të Hagës si dëshmi për masakrën e familjes së Selatinit dhe Nexhmedinit. Gjenocid i kryer mbi fëmijë, gra dhe pleq. 
Për krime kundër njerëzimi që ndodhën në Kosovë dhe gjenocid tregon njëri nga eprorët e AJ-ve me emrin Drazhan, ku tregon se në Kosovë janë vra 800 fëmijë shqiptar nga AJ-ve. Ata nuk kursen as nxënësit e shkollave fillore, fëmijë dhe të mitur. Mesin e tyre edhe në familjen e Selatin Gërxhaliut u vranë mizorisht 8 nxënës të shkollës fillore nga forcat serbe. Vet fakti i vrasjes së 8 fëmijëve të moshës më të re tregon për një makabër të egër një mizori, krim ndaj njerëzimit duke përdorur dhunë të egër çnjerëzore.
Enigmë për një ngjarje që kërkon zbardhje?.....

Varrimi i familjes Gerxhaliu

Në njërën nga vrasjen mizore që kishte ndodhur në Studime me 24.03.1999 ku u vranë dhe masakruan 8 vajzat Gërguri dhe Krasniqi nga forcat serbe, sipas disa burime të siguruara gjatë hulumtimeve të bëra për këtë punim, kemi has se, Selatini kishte pa të gjithë ngjarjen e tmerrshme. Selatini pasi vëren forcat serbe që ishin aty, strehohet në një vend ku nuk vërehej nga vendi ku ishin serbët. Ishin forca të mëdha serbe, dhe ishte duar thatë, duke mos mundur t’iu dal në ndihmë atyre vajzave, i strehuar kishte vëzhguar tërë ngjarjen, i kishte njohur të gjithë ata serb që kryen atë krim, dhe pasi ishte larguar shënon të gjithë ngjarjen në ditarin e tij, për të gjithë pjesëmarrësit në këtë krim, me emër dhe mbiemër. 
Ku gjendet ditari i Selatin Gërxhaliut, nuk dimë?.... por me siguri është lexuar nga ndonjë i afërm i Selatinit që ishte gjatë asaj kohe!... Ditari i Selatinit ishte shumë me vlerë po të ishte sot në duart tona, shumë nga ngjarjet enigmatike do të zbuloheshin. Fatkeqësisht me vrasjen e tij ditari nuk u gjend më!... 
Gjatë bisedave me disa njerëz, ditëve të fundit para vrasjes së tij, Selatini kishte përmendur ngjarjen që kishte pa në vendin “te Hambarët e Gumnishtës”, vrasjen mizore të tetë vajzave shqiptare. Kishte përmendur me emër serbët që kishin kryer aktin makabër të atyre vajzave të reja. Bisedën me kë e bisedojë Selatini lidhur me këtë ngjarje e dinë vetëm ata që biseduan me të?... me sa duket edhe ditari i tij është marr nga njerëzit që dinin se çfarë shkruante në ditarë. Ditari i tij, sipas familjarëve, përmbante shumë ngjarje që kishin ndodhur që nga fillimi i luftës në qytetin e Vushtrrisë 1998. 
Për ditarin i tij, e dinë vetëm ata që e morën?.... 
Vrasja dhe masakrimi i familjes së Selatin Gërxhaliut janë ngjarje faktike të luftës për krim kundër njerëzimit, krim të shëmtuar të barbarisë serbe, kundër popullit shqiptar.

Safet J. Hasani, historian, ligjërues në Forcën e Sigurisë së Kosovës në Komandën e Doktrinës dhe Stërvitjes

Prof. Safet J. Hasani lindi në Vushtrri më 20. 07. 1977. Shkollën e Lartë Pedagogjike e mbaroi në Prishtinë, në kushtet e jashtëzakonshme, gjatë viteve 1994 – 97. Studimet Universitare për Histori i mbaroi në Prishtinë më 2009. Përfundoj studimet pasuniversitare Master - Histori drejtimi “Koha e re” 2009 - 2012.

Me fillimin e Luftës së shenjtë të UÇK–së Safeti do të radhitet në njësitet e para të UÇK–së në Çyçavicë – Artakoll, që më vonë me 28 shtator 1998 do të transformohet në Zonën Operative të Shalës. Gjatë luftimeve plagoset më 09.09. 1998 dhe me 15.03. 1999. Pas përfundimit të Luftës, që nga 21.09.1999 do të shërbej në Trupat e Mbrojtjes së Kosovës, në Zonën e IV mbrojtëse.

Pas vitit 2004, fillon në Akademinë Mbrojtëse në Prishtinë “Hamëz Jashari”, në shkollën e Oficerëve dhe N/Oficerëve, me detyrë e Ligjëruesit.

Me 21 janar 2008 filloi punën në Forcën e Sigurisë së Kosovës, në detyrën e Instruktorit në Komandën e Doktrinës dhe Stërvitjes, në Ferizaj.

Gjatë vitit 2007 u anëtarësua si shkrimtar në Biblioteken “Hyvzi Sylejmani”, në Prishtinë. Prej asaj kohe ka botuar disa shkrime politiko – shkencore, historike, kryesisht shkrime gjatë periudhës 1918 gjerë në luftën e fundit në Kosovë 1997/99. Ka shkruar për luftën 1941/45 luftërat në Artakoll.

Tituj të veprave

Pranvera e Lirisë, Prishtinë, Hyvzi Sylejmani, 2008;
Bukuria që vret, Prishtinë, 2008;
Çyqavica çerdhe trimash, Monografi, kushtuar dëshmorit të kombit Enver Tahirit, Hyvzi Sylejmani, Prishtinë, 2012
Shkrime dhe vepra të pabotuara
Artakolli gjatë LDB – re, 1941 – 1945
Rrugëtarët e rrugës së pafund, roman,
Heshtja e një krimi, Krimet serbe në komunën e Vushtrrisë, 1998/98.

Përgatiti :Flori Bruqi

ROLI I KISHËS ORTODOKSE SERBE PËR KRIMET NË KOSOVË.

Image result for safet hasani

Nga: Mr. Safet Hasani

Kisha Ortodokse Serbe dhe krerët e saj, patrikun Pavle, peshkopin Artemije, etj., që gjatë dy dekadave të fundit nxitën ekstremizmin ekstrem serb, duke manipuluar me masat serbe me eshtrat e princ Llazarit, i cili burimet e veta i ka nga lëvizja çetnike, një lëvizje hajdute, lëvizje e cila frymëzohet në mitet nga kronikat dhe nga epika mesjetare serbe.[1] Dogma e sëmur shovene dhe ultranacionaliste e institucionit më i lartë shpirtëror serb, u bënte thirrje të gjithë serbëve që të vrasin sa më shumë shqiptarë.

Kjo duhej të behej në emër të “Zotit” serb, me arsyetim se shqiptarët janë të pa fe dhe ai që është serb i vërtetë nuk guxon të nguron dhe të ketë mëshirë në këtë drejtim. Kjo ishte dhe qëllimi i luftës 1997/99 në Kosovë, të asgjësohet përfundimisht elementi shqiptar nga trojet e veta etnike. Kisha Ortodokse Serbe me aktivitetin dhe propagandën e saj politike me shpirtin e Satanës, nxiti popullin serb të bëjë krimet më makabre ndaj popullatës civile dhe të pa mbrojtur shqiptare gjatë viteve 1998/99. Kisha Ortodokse serbe që vuan nga sëmundja e amnezionit, çmendurisë nacionale, epshit ndaj urrejtës kundër popujve jo-serb, me pamfletet dhe predikimet e saja, kanë ngulitur thellë në vetëdijen e çdo serbi urrejtjen nacionale kundër shqiptarëve dhe është vështirë edhe pas shumë shekujsh të largohet urrejtja patologjike e tyre. Ky është një kompleks i pa shëruar i nacionalizmit serb kundër popullatës shqiptare të Kosovës.

Të gjitha religjionet në tërë globin, si; myslimanë (synit dhe shijit), katolik, protestant, hindus, budist, ortodoks jo-sllav, etj., kryejnë shërbime fetare për t’i larguar njerëzit nga urrejtjet nacionaliste duke mbjell paqe dhe harmoni në popuj, ndërkaq, kisha ortodokse sllave-serbe dhe ajo greke të prirë nga klerikët e tyre nxisin urrejtje, bëjnë propaganda armiqësore ndaj popujve jo-serb dhe jo-grek. Të gjithë klerikët, predikuesit e feve tjera, i shenjtërojnë njerëzit e paqes (që kontribuojnë për paqe), ndërsa klerikët serb i shenjtërojnë ata që bëjnë krime kundër popullit jo-sllav, siç ndodhi edhe në Kosovë me popullin shqiptar. Konceptet politike, religjioze dhe ushtarake ultra-ekstreme dhe perverse serbe-ortodokse, kanë ndikuar që edhe njerëzit më përgjegjës të ortodoksizmit, të politikës dhe shkencës të futen në labirinthin vicioz, mistik, obskurantist. Vetëdija e tillë e përvetuar krijoi psikopatë, të cilët gjatë historisë, humbjet i shohin si fitore, kurse “zotimin” për Kosovën e bëjnë fundament për luftëra gjenocidale.

Dhuna ortodokse serbe zë fill në mitin grek të Anteas dhe në vetëdijen tribale, virtyt ky që e ka përcjellë popullin serb deri në ditët e sotme.[2] Kjo ideologji, në vend të kombit e thekson popullin, në kuptim të “popullit qiellor”, madhësia e të cilit nuk është raca, por “dhurata e Zotit”, e cila, nuk dihet përse, popujve të tjerë u është privuar, kurse u është dhënë serbëve në Kosovë. Në këtë mënyrë, teoria ia lëshoi vendin mitologjisë dhe religjionit, që ky të transformohet në “svetosavlje” që ta konfirmojë këtë lajthitje.[3] Ndikimet religjioze, nacionale dhe ushtarake ortodokse serbe gjatë historisë karakterizohen me tiparet gënjeshtrat dhe keq-veprimet e projektuara nga ideologjia destruktive që krijuan pamundësinë që të jetojnë së bashku me fqinjët jo-serbë.

Serbët, nën ndikimin e mitomanisë (Kosovës) pravosllavlja bëhet krivosllavlje (kuazisllavlje) dhe burim i konflikteve dhe luftërave permanente. Gënjeshtrat serbe u shndërruan në forcë demoniane, që sollën destabilizim për vetë serbët, kurse për të tjerët të këqija gjenocidale. Si gënjeshtarë të mirëfilltë, serbët janë transformuar në robër të dëshirave vetjake.[4] Ata me fashizmin kanë të përbashkët nacizmin dhe biologjizmin nacional apo racizmin, por atyre ua tejkalojnë në çmendurinë nacionale dhe me aspiratat hegjemoniste. Fryma e zotimit për Kosovën është dëshmi e çrregullimit të trurit, me prodhimin më të keq nëpërmjet “egocentrizmit fisnor” dhe “mitomanisë”, të shprehur me deformitetin gjenetik, të shprehur nëpërmjet lavdidashjes dhe pushtet-dashjes nga bartësit e tyre ultra-ekstremë.[5] GAZETA VOTRA

[1] Mehmedalija Bojic, Uzroci genocida u Bosni, Sarajevë, 2001, fq. 91
[2] Vojtech Zamarovsky, Heronjtë e miteve antike - Leksikon i mitologjisë greke dhe romake, Prishtinë, 1985, fq. 46.
[3] Rasim Muminovic, Filozofija ideologije, II, Sarajevë, 2000, fq. 328.
[4] Nexhat Ibrahimi, Roli i Kishës Ortodokse Serbe gjatë historisë në Ballkan, fajton në faqe interneti, Albanur.net.
[5] Rasim Muminovic, Filozofija ... vep. Cit. fq. 259, 269 dhe 532



Safet J. Hasani, historian, ligjërues në Forcën e Sigurisë së Kosovës në Komandën e Doktrinës dhe Stërvitjes

Prof. Safet J. Hasani lindi në Vushtrri më 20. 07. 1977. Shkollën e Lartë Pedagogjike e mbaroi në Prishtinë, në kushtet e jashtëzakonshme, gjatë viteve 1994 – 97. Studimet Universitare për Histori i mbaroi në Prishtinë më 2009. Përfundoj studimet pasuniversitare Master - Histori drejtimi “Koha e re” 2009 - 2012.

Me fillimin e Luftës së shenjtë të UÇK–së Safeti do të radhitet në njësitet e para të UÇK–së në Çyçavicë – Artakoll, që më vonë me 28 shtator 1998 do të transformohet në Zonën Operative të Shalës. Gjatë luftimeve plagoset më 09.09. 1998 dhe me 15.03. 1999. Pas përfundimit të Luftës, që nga 21.09.1999 do të shërbej në Trupat e Mbrojtjes së Kosovës, në Zonën e IV mbrojtëse.

Pas vitit 2004, fillon në Akademinë Mbrojtëse në Prishtinë “Hamëz Jashari”, në shkollën e Oficerëve dhe N/Oficerëve, me detyrë e Ligjëruesit.

Me 21 janar 2008 filloi punën në Forcën e Sigurisë së Kosovës, në detyrën e Instruktorit në Komandën e Doktrinës dhe Stërvitjes, në Ferizaj.

Gjatë vitit 2007 u anëtarësua si shkrimtar në Biblioteken “Hyvzi Sylejmani”, në Prishtinë. Prej asaj kohe ka botuar disa shkrime politiko – shkencore, historike, kryesisht shkrime gjatë periudhës 1918 gjerë në luftën e fundit në Kosovë 1997/99. Ka shkruar për luftën 1941/45 luftërat në Artakoll.

Tituj të veprave

Pranvera e Lirisë, Prishtinë, Hyvzi Sylejmani, 2008;
Bukuria që vret, Prishtinë, 2008;
Çyqavica çerdhe trimash, Monografi, kushtuar dëshmorit të kombit Enver Tahirit, Hyvzi Sylejmani, Prishtinë, 2012
Shkrime dhe vepra të pabotuara
Artakolli gjatë LDB – re, 1941 – 1945
Rrugëtarët e rrugës së pafund, roman,
Heshtja e një krimi, Krimet serbe në komunën e Vushtrrisë, 1998/98.

Përgatiti :Flori Bruqi

Skenderbeu eshte njohur si Mbret i Shqiperise dhe Maqedonise qe ne vitin 1458. Fakte qe publikohen per here te pare.

Image result for violeta murati

NGA: Violeta Murati


Vatikani zbulon nje deshmi sekrete te historise shqiptare. Per here te pare del ne drite dokumenti ku eshte shpallur Skenderbeu mbret. Nje akt diplomatik, mandat, ne te cilin emerohet Martin Muzaka ambasador i Skenderbeut. eshte nje leter origjinale ne pergamen me nje vule
shteterore te varur, qe ruhet ne Arkivin Sekret te Vatikanit ne fondin; Miscellanease, volumi XXXIX, dokumenti 2398, nga viti 1458. Pikerisht ne kete mandat Skenderbeu quhet "mbret". Ka qene dr. Musa Ahmeti nje hulumtues i ka kohshem i arkivave te Vatikanit qe ka publikuar disa dite me pare, ne internet, mandatin e mbreterise shqiptare.

Image result for violeta murati

Si u gjet vula e mbretit

Hulumtimet neper arkiva e biblioteka te ndryshme, kane mundesuar zbulime te reja te ketyre akteve, per te cilat me pare eshte menduar se jane zhdukur apo nuk kane ekzistuar fare. Duke u nisur nga keto hulumtime, te koheve te fundit (viti 2000)], studiuesi nga Zagrebi, Ahmeti, ne Arkivin Sekret te Vatikanit ne Vatikan, ne fondin: Miscellaneae, nga
viti 1458, zbulon nje mandat (akt diplomatik) origjinal te Skenderbeut, me te cilin emerohet Martin Muzaka si perfaqesues i tij "legjitim dhe legal".


"Dokumenti eshte i shkruar ne pergamen. eshte ruajtur mjaft mire", pohon Ahmeti. Dokumenti ka dimensione: 68 x 92.5 cm. Ne te jane varura edhe dy vula origjinale. E para vula shteterore e Skenderbeut dhe e dyta ajo e notarit Johannes Borcius de Grillis. "Ne na eshte bere e njohur edhe nje kopje e ketij mandati qe ruhet po ashtu ne Arkivin Sekret te
Vatikanit, ne Vatikan ne Fondin: Diversa Cameralia, vell. 30, f. 134r-v. Kjo kopje eshte e sakte dhe teper besnike, pa asnje leshim nga ana e pershkruesit", pohon studiuesi Ahmeti.

Kur u be Skenderbeu mbret?

Ishte zgjedhur Rodoni, ne jug te Shqiperise, per te nenshkruar mandatin e mbretit. Sic shenohet nga origjinali, mandati eshte leshuar me 28 tetor te vitit 1458. I drejtohet papes Piu i II-te, i cili kishte me pak se dy muaj qe kishte filluar pontifikatin e tij (Piu i II-te fillon
pontifikatin me 3 shtator te vitit 1458 dhe vdes me 15 gusht 1464). "Papa Piu njihej si luftetar i rrepte per mbrojtejn e fese se krishtere edhe sa ishte cardinal", shkruan studiuesi Ahmeti. Nje moment tjeter i rendesishem qe terheq vemendjen te ky mandat eshte edhe pohimi i notarit publik Johannes Borcius de Grillis se ai "me urdher dhe autorizim te
mbretit..." dmth. Skenderbeun e quan Mbret. "Ky moment eshte teper domethenes ngase edhe ne vulen shteterore te varur qe e shoqeron kete dokument e gjejme te shkruar tekstin: Sigil (um)o Regni(ae) o Macedonia(e)o et oAlbania(e) qe ne gjuhen shqipe do te ishte: Vula e
Mbreterise se Shqiperise dhe Maqedonise".

Skenderbeu trashegon zyren nga i ati, Gjoni

Nga dokumentat mendohet qe zyra kancelarike qe ishte prane Skenderbeut te ishte vazhdimesi e te njejtes zyre, e cila funksiononte te i ati GjonKastrioti. Sipas Ahmetit, flitet qe kjo zyre daton ne shek XIV dhe fillimi i shek. XV. "Natyrisht qe kancelaria e Skenderbeut ishte shume me moderne dhe ju ishte pershtatur rrethanave dhe kohes kur vepronte.
Sipas hulumtimeve te bera, kemi ne dore nje te dhene teper interesante, se nga zyra e Skenderbeut, ka ndodhur qe mbrenda nje dite te nxirren 13 akte te ndryshme diplomatike, te shkruara ne 5 gjuhe. Kjo e dhene tregon se cili ishte komunikimi i Heroit tone kombetar me shtetet tjera mjesjetare dhe me fqinjet, si dhe roli shume i rendesishem qe luante kjo
diplomaci ruajtjen e pavaresise shteterore dhe teritoriale", shpjegon studiusi Ahmeti.

Historia e kancelarive shqiptare

Gjate mesjetes, sundimtaret dhe princerit shqiptare kishin zyrat e tyre te kancelarive ne nivele te ndryshme si notere, sekretare apo perkthyes. Keto zyra ishin mjaft te zhvilluara dhe mund te renditen ne radhen e kancelarive te ngjashme me te njohura, ne Evrope, gje qe tregonte per nivelin e larte te zhvillimit dhe kujdesit qe tregonin sunduesit shqiptare ne komunikim me sundimtaret tjere. Nga keto zyra dolen akte, diploma, mandate dhe dokumente nga me te ndryshmet, ne disa gjuhe qe ne ate kohe ishin ne perdorim zyrtar. Porse deri me sot ka pak njohur te mbledhura dhe qe ekzistojne per keto dokumenta orgjinale. Pjesa dermuese e tyre sic duket jane zhdukur pergjithmone; pjesa tjeter pret
hulumtuesit qe ato t'i nxjerrin ne drite dhe t'i botojne, Ndersa vetem ne keto vite po hyhet ne kete mister deshmish historike ku disa fakte te zbuluara rishtazi. Sipas studiuesit Ahmeti, karakteristike e pergjithshme e ketyre akteve te botuara eshte se ato nuk ndryshojne nga ato te sundimtareve te tjere, fqinje apo evropiane. Zakonisht ne keto kancelari jane perdorur gjuhet kulturore te kohes si: latine, greke, sllave, italijane osmane dhe ndonje tjeter. Ndersa ende nuk ka asnje dokument qe eshte shkruar ne gjuhen shqipe nga aktet noteriale.

Hidhet poshte datimi i studiuesve shqiptare

Permbyset nje nga datimet e nxjerra nga studiuesit shqiptare. Me zbulimin e mandatit te Skenderbeut nga Arkivat sekrete te Vatikanit, hidhet poshte data e shkruar deri me tani per kete document. Viti 1963 e vene nga studiuesit shqiptare nuk vlen me. Kjo date thuhet se eshte vendosur pa pasur ne dore dokumentin, as origjinalin dhe kopjen. Ndaj argumentohet gabim ky datim. Me daljen e mandatin te Skenderbeut nga nga Vatikani kjo date kalon rreth pese vite me perpara, pra ne vitin 1458, pra koha kur Gjergj Kastrioti shpallet mbret. Sic verehet nga origjinali, mandati eshte leshuar ne Rodon te Shqiperise me 28 tetor te vitit 1458. I drejtohet papes Piu i II-te, i cili kishte me pak se dy muaj qe kishte filluar pontifikatin e tij (Piu i II-te fillon pontifikatin me 3 shtator te vitit 1458 dhe vdes me 15 gusht 1464) dhe njihej si luftear i rrepte per mbrojtejn e fese se krishtere edhe sa
ishte kardinal.

Perkthimi ne gjuhen shqipe i mandatit nga viti 1458

Mandati i Skenderbeut per Papen

Duke qene se kohe me pare jemi njoftuar nga raporti i Martin Muzakes, keshilltarit dhe oratorit (zedhensit) tone, te cilin, kohe me pare e kemi dergue te shenjteria dhe fortlumturija e Tij Hyjnore, pape Piu i II-te; qe shenjteria e Tij, papa yne, duke u kujdesur per poziten e fese se krishtere, e cila eshte sulmuar nga fatkeqesia e njerzimit, tirani turk, Mehmeti (i II-te, m.a.) dhe bashkeluftaret e tij, armiq te emrit, i krishtere; duke deshiruar qe te ndihmoj me sherbimin e tij dhe t'iu vije ne ndihme forcave te tija; ka paralajmeruar, ftuar dhe shtytur nje numer te madhe te mbreterve te krishtere, qe te ofrojne sherbimet e tyre, per nje veper kaq te shenjte dhe te dobishme; dhe se duhet bere kete nga obligimi dhe pranimi i dobive qe kane ndaj fese se krishtere; ka ftuar shume mbreter te krishtere qe te bashkohen personalisht ose duke derguar perfaqesues te tyre me autorizime te plotefuqishme dhe
zyrtare.

Ne, Gjergj Kastrioti Skenderbeu, zot i Shqiperise, si te krishtere te mire, deshirojme te renditemi ne mesin e atyre besimtareve te krishtere, te permendur, duke u treguar besnike dhe sherbetore te denje; emrojme te lartepermendurin, Martin Muzaken, te i cili kemi besim te pakufishem dhe kofidence, per legalitetin e tij ndaj nesh, eksperiencen, ndershmerine, zotesine dhe pergaditjen e larte intelektuale; pikerisht te njejtin, Martin Muzaken, e veme, percaktojme dhe autorizojme qe sipas permbajtjes se ketij mandati te jete oratori (zedhenesi) dhe perfaqesuesi yne legjitim dhe legal; qe ne emer Tonin dhe per Ne te paraqitet prane te lartecekurit, shenjterise se Tij, papes tone dhe para shume te nderuarit Kolegj te Kardinaleve, ne Kongregacionin e permendur; dhe me mbreterit tjere apo me oratoret (zedhenesit) e tyre, aty, per te njejten problematike (teme) ose per ndihme fese sone te shenjte, e cila ne te shumten varet nga ata; per nder dhe emer te Zotit, te debatoje, te bisedoje, te jape mendim, te shqyrtoje dhe te nxierr perfundime, qe do te ishin ne favor te nje ndermarrje te tille ose te bente cdo gje qe eshte e mundur, duke pohuar, sajuar, bashkuar, mbledhur ose konkluduar, per nje veprim te tille; ne emer Tonin dhe per Ne, te marr obligime duke treguar ate qe eshte per tu lavderuar, lejuar dhe zbatuar; cka do te pranonin te gjithe te pranishmit, por edhe individualisht; dhe persa ka te bej me ne; ose sa do te kishte te bente me ne, si dhe per personalitetin Tone; me te mirat tona; token tone;
qytetet tona te fortifikuara; vendbanimet tona; keshtjellat tona dhe ne popullin tone; besniket tone te armatosur, ne njerzit tone, pjeserisht apo ne tersi; per te mbrojtur fene e krishtere dhe ne dem te armiqeve tone te permendur; siq do te verehet edhe nga mandati yne i hapur, te cilin e dergojme; dhe si mund te konkludohet, qe ligjerisht obligohemi,
qe me vulen tone, dhe me vulen e tij, me te cilen siguron per cdo premtim dhe obligim te bere; duke u pergjigjur me cfardo shume te hollash, si dhe me te gjitha te mirat tjera, te cfardo natyre qofshin ato, nga te gjithe personat, kolegjet apo bashkesite, duke mbeshtetur te permendurin, shenjterine e Tij, zotin tone, papen dhe Seline e Shenjte,shume te nderuarin Kolegj te Kardinaleve nga Kongregacioni i permendur, si dhe mbreterit, sundimtaret, dhe gjithe te tjeret, qe me forcen e nje marreveshje, per te cilen edhe ne jemi shume te interesuar, sic jemi deklaruar edhe me larte; dhe te gjitha keto i bejme personalisht;
pranojme paqen, veprojme dhe marrim nga te gjithe, pa dredhi, duke hequr cdo lloj dyshimi per mashtrim; ndersa juve, te lartepermendurit, te gjitheve dhe secilin, ju vejme dhe emrojme, duke dhene fjalen e sundimtarit (mbretit); duke shprehur devotshmerine, nderin dhe besnikerine tone; e konsiderojme si te perhersheme dhe premtojme: se te gjitha oblgimet tona do ti permbushim. Duke ju siguruar ju se, veprimet e permendura; obligimet; pa dredhi, te gjitha deri ne nje, per te cilat kemi dhene fjalen, permes oratorit (zedhenesit) ose ambasadorit tone Martin Muzakes, si te pohuara, shqyrtuara, paralajmeruara, debatuara dhe perfunduara, i pranojme dhe obligohemi per to.

Deshmine e te gjithe ketyre, e forcojme, duke urdheruar vulosjen me vulen tone te zakonshme, te varur. Leshuar ne Rodon, ne vendin e Shen Merise, ne prezencen e deshmitareve te ftuar dhe te lutur (nderuar); ne prezencen e shume te nderuarit ne
Krisht, atit dhe zotit Pal, me meshiren hynjore, kryeipeshkv i Durresit dhe i krahines se Ilirikut; dhe te nderuarit ate, Pjeter Dukes, abat prothosengulator (i betuar) ne Aleksandrin nga Moledina dhe shume te nderuarit vella Bardh, prior i Kuvendit te Shkodres nga Urdheri i predikuesve (domenikaneve) dhe nuncit apostolik ne Shqiperi, shume te nderuarit zotit Raione Celnicho.

Ne vitin e Krishtit, 1458, indikti i I-te, diten e 28 te tetorit. Noteri Grillis firmos boterisht mbreterine shqiptare

Une, Johannes Borcius de Grillis, prift i ipeshkvise se Durresit, notar publik me urdher dhe autorizim te mbretit, firmos te gjitha keto dhe secilen; isha prezent, per kete dhe i lutur; boterisht pohoj dhe firmos mandatin; por meqe isha i zene me pune, kam urdheruar qe te tjeret ta shkruajne; e une e kam firmosur me shenjen time te zakonshme, te notarit
publik dhe me emrin tim, se bashku me vulen varese te te lartepermendurit dhe shume te ndriturit zot Skenderbe, e kam forcuar besimin, me deshmine e gjithe kesaj dhe seciles, qe eshte permendur me larte.

TEUTA KAMBERI'LLALLA: ABETARJA, LIBRI I SHENJT I NDALUAR PËR NXËNËSIT SHQIPTAR NË MAQEDONI



Lëvizja e Re “Programi Unik Shqiptar”, me qendër në SHBA dhe degët e saj në Europë pasi u njoftua me skandalin e mungesës së librit të Abetares në Maqedoni ka nisur fushatën: “Abetare për të gjithë nxënësit shqiptar në Maqedoni”. Kjo iniciativë ka për qëllim që të sigurohen rreth 9.000 copë Abetare që edhe vogëlushët shqiptar në Maqedoni të mësojnë me Abetaren ashtu siç mësojnë bashkëmoshatarët e tyre në Shqipëri, Kosovë, Preshevë dhe në Diasporë. Vetëm nxënësit shqiptar në Maqedoni nuk u është mundësuar që edhe këta si të gjithë shqiptarët të mësojnë shkronjat e para me librin e dashur me emrin ABETARE. Pra, fjala ABETARE u mungon sot vogëlushëve, kjo fjalë është hequr pa të drejtë për tu mësuar nga këta nxënës të shkollave fillore. Kjo jo për faj të ndarjes territoriale, por për faj të politikanëve të dobët shqiptar. Këta politikanë harrojnë se në Maqedoni u vendos Unifikimi i Alfabetit të Gjuhës shqipe, prandaj është ofendim i rëndë që vetëm vogëlushëve shqiptarë në IJRM tu mohohet mësimi me Abetaren mbarëkombëtare.


Sot si pasojë e politikës diskriminuese nxënësve shqiptar u mungon libri bashkë me termin Abetare e cila është simbol i sakrificës i shumë pishtarëve të arsimit. Brez pas brezi ne kemi mësuar shkronjat e para me librin Abetare, që nga gjyshërit tanë dhe deri pak vite më parë, ndërsa sot fëmijët tanë nuk e gëzojnë të drejtën për të mësuar A, B, C me librin e quajtur ABETARE.

Historiku i Abetares së gjuhës shqipe fillon në vitin 1844, atëherë kur Naum Veqilharxhi botoj Abetaren e parë, dhe që atëherë janë botuar rreth 150 modele të ndryshme të shtypura në disa vende të Europës si në Bukuresht, Stamboll, Bruksel, Vjenë, Sofje, Napoli, Selanik, Athinë, Paris, Milano, Bari, Konstancë, Aleksandri etj. Autorë të këtyre Abetareve kanë qenë Naum Veqilharxhi, Kostandin Kristoforidhi, Jani Vreto, Sami Frashëri, Gaspër Benusi, Jani Risto Terova, Paraqshqevi Simaku, Luigj Gurakuqi, Jani Minga, Mati Logoreci, Simon Shuteriqi, Jashar Erebara, Nikoll Lako, Qamil Guranjaku, Aleksandër Xhuvani, Mehmet Gjevori etj. Këta autorë kanë pasur njohuri të thella metodike dhe analitike, duke e pasuruar dhe përshtatur Abetaren ndër vite, deri në ditët tona. Abetarja e gjuhës shqipe ka një jetë të gjatë mbi një shekull e gjysmë, një rrugë plot vështirësi dhe luftë duke lënë gjurmë në historinë, në arsimin dhe kulturën tonë. Ajo ka krijuar traditë në pedagogjinë e arsimit fillor duke zënë vend të merituar, me plot gojë mund të thuhet se Abetarja është libri i shenjtë i gjuhës shqipe. Pra ky libër ka qenë dallëndyshja e parë ku çdo shqiptar ka mësuar ABC e gjuhës së bukur amtare. Si një dallëndyshe e parë Abetarja u luftua ashpër nga armiqtë e kombit dhe arsimit shqip, prandaj ky libër edhe u vu në listën e botimeve të ndaluara për shumë vjet në shek.XIX. Në disa raste u dogj, u dhunua, autori i parë i saj Naum Veqilharxhin e helmuan dhe u përpoqën në mënyra të ndryshme që librin e tij ta zhduknin. Dëshmorë të tjerë të Abetares shqipe janë Anastas Kullurioti, Papa Kristo Negovani, Petro Nini Luarasi, Koto Hoxhi etj. Lufta kundër Abetares bëhej në emër të pushtuesit, në emër të injorancës, të fanatizmit, të prapambetjes, të antishqiptarizmit. Por sërisht ky libër i mësimit të gjuhës shqipe mbijetoj. Lufta për të mbrojtur këtë libër ishte më e fortë se dëshirat e armiqve të kombit shqiptar, dëshira për mbijetësën e Abetares ishte më e madhe se dhuna që ushtrohej mbi të gjithë ata që merreshin me të nga përgatitjet, botimi, e deri te shpërndarja e saj.

Abetarja jonë është tekst mësimor i lidhur kaq gjatë dhe ngushtë me historinë e arsimit dhe të kulturës shqiptare. Kjo, padyshim, është si rrjedhojë e funksionit dhe rolit që luajti në Rilindjen Kombëtare në luftën për çlirimin kombëtar nga errësira e pushtimit të gjatë osman.

Sot ky libër ashtu si në shek.XIX është i ndaluar në Maqedoni për nxënësit shqiptar, pra me një taktikë diskriminuese qeveritë sllavo-maqedonase në bashkëpunim me shërbëtorët e tyre tradhtar shqiptar e kanë hequr nga qarkullimi librin e Abetares pa të drejtë, ky është një atentat flagrant që i bëhet gjuhës shqipe dhe klasa jonë politike hesht, heshtë edhe shteti Amë, heshtim të gjithë përpara zhdukjes së termit ABETARE. Kjo vetëm për nxënësit shqiptar në Maqedoni të cilët me Kushtetutë të Republikës së Maqedonisë janë pjesë e kombit shqiptar. Fëmijët tanë dhe brezat që do të vijnë nuk do mund ta këndojnë asnjëherë këngën Abetare fort të dua, Me ato shkronjat e tua, Dora ime u mësua, Mendja ime u ndriçua, Kam mësuar të lexoj, Shkruaj bukur, recitoj..., nuk do të festojnë "Festën e Abetares", atë festë ku të gjithë fëmijët e brezave të shkuar përgatisnin një program me vjerrsha e këngë për prindërit, ku së bashku përcillnim Abetaren e dashur që na kishte mësuar shkronjat. Në fund, shfaqja mbyllej me ardhjen e mikut të ri "Leximit" dhe gjithë librave të tjerë...


Naum Veqilharxhi - ideologu i parë i Rilindjes Kombëtare Shqiptare. 

Çfarë krimi është bërë me heqjen e këtij libër, ndërpriten urat e kaluarës me të tashmen, shlyhen gjurmët e sakrificës dhe përpjekjet e popullit shqiptar për ta mbajtur të gjallë gjuhën tonë. Nuk e ka të drejtën morale dhe politike askush të zhduki nga fjalori i gjuhës shqipe termin ABETARE, të zhduki librin me këtë emër, atë libër që është derdhur gjak. Prandaj zëvendësministri i arsimit z.Safet Neziri dhe shefat e tij politik nëse i thonë vetës shqiptar, nëse ndihen vërtet shqiptar, nëse në venat e tyre kalon gjak i pastër shqiptari, atëherë duhet urgjentisht të lirojnë nga robëria librin e Abetares për vogëlushët tanë në Maqedoni të cilët duhet të ndihen të barabartë me bashkëkombësit e tyre në Tiranë, Prishtinë, Preshevë, Diasporë e kudo.

Klasa jonë politike në Maqedoni po toleron shumë viteve të fundit në çdo drejtim. Nuk e kam fjalën për Flamurin shqiptar i cili nuk po qenë rehatinë, vendin që i takon me nder, por shqiptarët po ofendohen në çdo aspekt si komb në librat shkollor fillorë dhe të mesëm. Sot shqiptarët mësojnë në gjuhën shqipe ofendime nga më të ndryshme ndaj kombit dhe gjuhës së tyre dhe askush më nuk po ju thotë NDAL këtyre botimeve të shëmtuara edhe pse në Kushtetutën e Maqedonisë ka një Ligj që ndalon diskriminimin racor dhe fetar. Prandaj ne si Lëvizje e re në SHBA, Programi Unik Shqiptar do të punojë për tu siguruar nxënësve të klasave fillore librin e dashur, Abetaren e gjuhës shqipe falas deri sa përfaqësuesit tanë në Kuvendin e Maqedonisë dhe në qeveri bashkë me zëvendësministrin e arsimit të bëjnë përpjekje që emri ABETARE të zyrtarizohet. Nuk është e drejtë që libri me emrin ABETARE të zhduket të zëvendësohet me një emër tjetër vetëm për fëmijët shqiptar në Maqedoni. Shqiptarët vërtetë janë të ndarë territorialisht në disa shtete, por ne jemi të gjithë vllazën të një gjaku dhe gjuhe prandaj nuk duhet të tolerojmë që në foshnjore të na ndajnë dhe të mësuarin e gjuhës amtare.